Í tilefni af útskrift 1962 frá Kennaraskóla Íslands var komið saman 27. október 2012 á veitingastaðnum Panorama í Reykjavík. Þar áttu menn góða stund saman og við það tækifæri flutti Björgúlfur eftirfarandi vísur:
Árgangur ´62
Hólmbræður mörgu safna í sjóð,
sigra, ei þola tapið,
spila þeir golf af geysimóð,
gildir þá keppnisskapið.
Rúrý lætur nú lítt á sér bera,
ljómar af kæti því stutt er í grín
enda segist hún oftast nær vera,
alltaf á leiðinni í heimsókn til mín.
Ásgerður hún er mjög farsæl frú,
fráleitt úr sér gengin,
Oddfellowreglunni reynist nú
raunar betri en enginn.
Kjartan er seigur og kann sig bara,
kærleiksþjónustu hugsar um,
líka í því að spreða og spara
og spila rassinn úr buxunum.
Arnór heyr sitt hugarstríð,
hugsað er margt í leynum,
hefur ei sést í seinni tíð,
segir þá fátt af einum.
Björgúlfur núna býr í sveit,
breiskur að hugarfari,
hann er í sínum helga reit,
húskarl og meðhjálpari.
Heimir sér daglega dundar nóg,
á Dalvík er hugur nærri,
dregur hann þunga þorska úr sjó,
þó veiðir frúin stærri.
Rúna er laus við hopp og hí,
hún á sér fáa líka
enda mjög ljúf og hjartahlý
hefur útgeislun ríka.
Séra Ólafur sýnist hafa
það sérstaklega gott í ár,
hættur að skíra, gifta og grafa
en gætir vel síns sparifjár.
Þegar heim var komið bættust höfðu þessar orðið til:
Af reynslu talar Helgi Hólm,
hvar sem kennslu ber á góma,
þau batna stöðugt börnin ólm,
bara ef röddin nær að hljóma.
Kjartan er ekkert orðinn sljór
enda bara með sitt á hreinu,
í honum er líka heilinn frjór,
hann segist ekki gleyma neinu.
Við erum bara öll svo ung
í anda, þó að tíminn líði,
sum eru orðin "soldið" þung,
þá sest að manni nokkur kvíði.
Séra Ólafur svæfir mig,
með sinni röddu angurværri,
hann verður að reyna að ræskja sig,
svo rómurinn verði öllu hærri.
Fleiri myndir eru á: http://helgiholm.net
